Hans vd Brink 

Jos van Deur

Eind november nodigen clubgenoten mij uit om deel te nemen aan De Roparun 2012. De uitdaging en vooral de pakkende slogan nemen mij opnieuw te grazen en het “virus” zit in mijn lijf. Ik kies voor het woord virus, omdat vanaf het JA-moment iets losgemaakt wordt bij de deelnemers dat een deel van je leven gaat beheersen in de komende maanden. Tijdens de professionele voorbereidingen gaan we aan de slag om met een groep  mensen,  een prestatie te leveren waarbij sportiviteit en liefde voor je medemens wordt benadrukt. Trainen voor de wedstrijd en het zoeken naar sponsors is een half jaar lang elke dag aanwezig in daad en gedachte. De beloning als deelnemer is positieve levensvreugde , die ik zoveel mogelijk wil delen met iedereen maar vooral wil geven aan mensen waarbij geen dagen meer toegevoegd kunnen worden aan het leven.

uit Tao van Poeh: "Maak van een gewone dag een vriendelijke dag!"

Frank Jeene

Ik ben Frank Jeene en in het dagelijks leven werk ik als procesoperator fond bij Vika B.V. in Ede. Ik neem in 2012 voor de 13e keer deel aan de Roparun. Als loper bereid ik mij zo goed mogelijk voor met zo`n vier trainingen per week. Voor 2012 staan weer drie marathons (Apeldoorn, Rotterdam en Berlijn) op mijn programma, ik heb er inmiddels 47 voltooid. Verder blijft voor mij het lopen van de Roparun een enorme uitdaging die ik graag opnieuw wil aangaan. Ik heb een aantal keer in mijn directe omgeving te maken gehad met kanker. Drie ooms en mijn vader hebben met deze verschrikkelijke ziekte te maken gehad. Helaas zijn twee ooms en mijn vader overleden.

Yvon Demouge

Komend jaar hoop ik voor de elfde keer mee te lopen met de Roparun, een fantastische ervaring.

Door het hele jaar heen ben ik betrokken bij  het organiseren van allerlei activiteiten om zoveel mogelijk geld over te kunnen maken aan de Stichting Roparun.. Ook dit  belangrijke onderdeel van meedoen met de Roparun vind ik super leuk om te doen.

Zoals  bijna iedereen heb ook ik van zeer nabij  te maken gehad met de ziekte kanker, zo heb ik kunnen ervaren hoe belangrijk het is dat er, naast de medische zorg , ook aandacht geschonken wordt aan de kwaliteit van leven van mensen met kanker.

Ieder team van de Roparun mag zoveel mogelijk doelen onder de aandacht brengen bij de Roparun, daarom ben ik als teamcaptain  nauw betrokken bij veel doelen die te maken hebben met kwaliteit van leven van mensen met kanker.

Het afgelopen jaar hebben het Taborhuis, de AYA’s  (jongeren) ,de afdeling haematologie, de longoncologie , de kinder TV en de cliniclowns van het Radboud  financiële ondersteuning  gekregen van de Roparun.  Bovendien heeft het Hospice, huize Bethelehem, zelfs een bedrag van 250.000 euro mogen ontvangen!

Het is echt fantastisch om hier als Radboud Running Nijmegen  in te hebben kunnen en mogen  bemiddelen, bovendien een extra stimulans om er weer een in alle opzichten fantastisch Roparun jaar van te maken.

Ilona Stevens:

Ik ben Ilona Stevens, 48 jaar oud  en moeder van drie prachtige kinderen. Sinds 10 jaar ben ik verslaafd aan (hard)lopen.  Toen ik net begon  liep ik een rondje van 20 minuten en vond ik dat al een heel end. Tegenwoordig  loop ik het liefst marathons en verder.  Ik ben zoals dat in lopers kringen heet een echte diesel. In 2013 zal ik op 1 april (nee ’t is geen grap) de 60km van Texel weer lopen.
Meedoen aan de Roparun stond  al langer op mijn wensenlijstje en dit jaar is het zover.  Ik vind het een voorrecht om mijn sportieve prestatie in te kunnen zetten voor mijn (zieke) medemens. “Zal wel te maken hebben met mijn sterrenbeeld  Waterman, het schenkende teken van de dierenriem.”  Het geeft mij altijd een goed gevoel als ik iets kan betekenen voor een ander, hoe minimaal ook.
Ik ben zelf al jaren werkzaam in de zorg, eerst als verpleegkundige in de psychiatrie, daarna als leidinggevende in de kraamzorg en nu als kwaliteitadviseur (staffunctie) binnen de VVenT (verpleeg en verzorgingshuis en thuiszorg).
Privé heb ik al verschillende familieleden of vrienden meegemaakt die  kanker hadden en met de enorme impact die kanker op het leven heeft.  Daarom draag ik graag als loopster mijn steentje bij  aan de Roparun om zo kwaliteit van leven toe te voegen  aan dagen, daar waar geen dagen meer aan het leven toegevoegd kunnen worden.
Noot bij de foto: Texel 2011,  28°, 59km in de benen, nog 1 km op weg naar de finish.

Paul Selten:

Hallo, ik ben Paul Selten en kom uit Mill. Lid van atletiekvereniging De Keien uit Uden en recreatief hardloper. De Roparun is geen vreemde voor mij. In 1997 en 1998 ben ik als loper al actief geweest bij het elektriciteits producenten team. Dat was toen een fantastische ervaring en het kostte mij dus weinig moeite om in 2012 als invaller deel te nemen  met het Running Team Nijmegen. Enthousiast team, leuke acties en een enerverend Roparun weekend.
Ook dit jaar gaan we met het team  weer mooie tijden beleven tussen Parijs en Rotterdam.
Lopen, fietsen, genieten; maar steeds met dat stemmetje in het hoofd dat aangeeft waar je het voor doet. 

Sandra Stoffels:

Editie 2013 is voor mij de 1e deelname aan de Roparun.
Het is een loopdoel dat ik nog had staan:het lopen van de Roparun.
Ik was dan ook blij verrast toen Marian Klaassen mij vroeg om mee te doen met hun team.
Dit was vlak voor de zomer en vanaf die tijd is de Roparun niet meer uit mijn gedachten geweest.
Ik hou van hardlopen en wil dat graag combineren met het me inzetten voor sponsoractiviteiten voor organisaties die mensen met kanker helpen.
 
Ik ben een recreatief hardloopster en vind het leuk om aan diverse evenementen mee te doen.
Ik train 1 keer in de week bij de Loopgroep Ooijpolder en loop daarnaast met mijn loopmaatjes. We kletsen dan aardig wat af. We kijken terug op de week en nemen de komende alvast even door. En daarnaast passeren tijdens het lopen natuurlijk heel veel andere onderwerpen. We lopen niet altijd even lekker en breken niet iedere wedstrijd een record.

Maar we zeggen heel vaak tegen elkaar dat we blij mogen zijn dat we nog kunnen lopen. Daarom is het prachtig dat ik aan de Roparun mee kan en mee mag doen. 

Esther Baarsen:

In 2013 maak ik voor het eerst deel uit van het team Radboud Running Nijmegen, mijn taak zal bestaan uit het zo soepel mogelijk houden van alle vermoeide spieren van de lopers. Hier denk ik als fysiotherapeut wel een steentje aan te kunnen bijdragen.
Zelf loop ik ook graag hard, maar ik durf zo’n grote afstand als de roparun (nog) niet aan, maar wel erg leuk om van zo dichtbij mee te maken! En ik vind het heel mooi om op deze manier met z’n allen te kunnen iets te kunnen doen voor mensen met kanker.

Alfred Dam:

Mijn naam is Alfred Dam. Ik ben 47 jaar en dit word mijn 2e Roparun. Ik ben Sportmasseur, en dat al voor 14 jaar. Ik vind de Roparun een mooie evenement en ik ben blij om mijn steentje bij te kunnen dragen. Ik vind, ik ben gezond en er zijn mensen die echt dringend hulp nodig hebben, om de ziekte kanker aan te kunnen pakken. En hiervoor wil ik me graag inzetten, om voor deze mensen, iets te kunnen betekenen. Het kan zijn via medicatie of van andere dingen die mensen nodig hebben om voor heel even deze ziekte te vergeten. Ik vind de Roparun een mooie doel en organisatie, en ik ben blij om deel uit te maken van deze leuke en spontane team, en ik zal alles doen, waar ik maar mee kan helpen, om deze Roparun, te doen laten slagen, jullie kunnen op mij rekenen.

Karin Jans-Rat

Natasja van Dinther

Karin van Onna:

Fleur van de Wagt:

In januari kwam ik Yvon tegen en hoorde van haar van de RopaRun.
Ik was meteen enorm onder de indruk van de inzet en samenwerking
die er is om iets te betekenen voor mensen met kanker.
Zelf heb ik tot 2 keer toe de ziekte van Hodgkin gehad. Ik ben hiervan genezen
en werk nu fulltime bij Jeugdzorg. Daarnaast werk ik als welzijnscoach en begeleid ik
mensen met uitgebalanceerde voeding voor meer energie. Dit jaar ga ik voor het eerst mee
met de RopaRun in de catering. Heel erg leuk en spannend om nu als 'gezond' persoon
een steentje bij te mogen dragen!!

Annemarie Wingels

Nadat Sandra zich aan gesloten heeft bij het roparun team 2013, vraagt Sandra aan mij of ik ook wil aansluiten.
Als ik vrij ben op woensdag wordt het diner van internet geplukt. Ik vind het leuk om dingen uit te proberen en er is nog een uitdaging bij, het hele gezin met 3 kinderen moet het wel lekker vinden.
Daarom werd gevraagd of ik bij het catering team wil. En zo is het gekomen.
De eerste kennismaking met het team was hartverwarmend. Je kent niemand , maar met iedereen wissel je een woordje.
Kanker vind ik een naar woord, het is een ziekte waar we niet altijd controle over hebben. Als je het van dichtbij mee maakt staat de wereld op zijn kop. Veel onzekerheden.
Ben blij dat we als team een steentje kunnen bijdragen om het leven met kanker aangenamer te maken.

Dicky van der Weerd:

Tijdens de 4 daagse van Nijmegen werd ik gevraagd of ik mee wilde werken aan de roparun. “Kun jij hardlopen fietsen, kaartlezen?” Geen van deze drie activiteiten is aan mij besteed. Maar ik heb enorm veel bewondering voor iedereen die deze geweldige sportieve prestatie  uitvoeren.  Aangezien ik een heel slecht richtingsgevoel heb en een slechte kaartlezer ben, we moeten toch in Rotterdam aankomen, bleef de catering over. Geen slecht idee, want dat is voor mij de manier om een bijdrage te leveren aan deze geweldige happening voor het goede doel: Iets bij te kunnen dragen aan het welzijn van mensen die dit heel hard nodig hebben als gevolg van kanker. Jarenlang ben ik woonbegeleider in een verpleeghuis geweest, en daar staat het welzijn van de cliënten op de eerste plaats: Kwaliteit van leven is een vereiste voor ieder individu, al ben je beperkt door welke ziekte dan ook. Geweldig dat ik daar mijn bijdrage aan kan leveren om samen met de dames van de catering van Radboud Running Nijmegen de inwendige mens te versterken tijdens de tocht van Parijs naar Rotterdam.

Ed Kamoen: 

Begin december vroeg onze bevlogen teamcaptain Yvonne mij om als chauffeur mee te gaan met RRN22. Heb in 2004 mijn eerste Roparun als chauffeur meegedaan, in het “damesteam”, dus wist wat me te wachten stond. Heb ja gezegd , ben mee gaan doen aan trainingen en allerlei activiteiten , werd gewoon  gegrepen door de teamgeest van dit mooi samengestelde team.

In mijn vrije tijd ben ik zelf een  fanatiek hard(loper). Heb o.a. 15 x de Zevenheuvelenloop en 9x de  marathon gelopen en ga dit jaar voor de 30e keer aan de Nijmeegse Vierdaagse meedoen. Daarnaast heb ik iets meer dan 25 jaar in het Bestuur van voetbalvereniging SV Blauw wit in Nijmegen gezeten als penningmeester. Dus sociale betrokkenheid is mij niet vreemd.

De drijfveer om mee te doen aan deze uitdaging is naast het sportieve deel ook de inspanning om geld in te zamelen voor de zieke medemens.

We gaan er iets moois van maken.

Hallo, ik ben Corné van Helteren, 40 jaar jong en fanatiek hardloper sinds ongeveer 2004. Al een tijdje speelde ik met het idee de Roparun te mogen meemaken en het kan dan ook geen toeval zijn dat ik op de Wereldkamkerdag in het UMC St. radboud Yvon Demouge tegen het lijf liep van team 22. Sinds 2013 ben ik dan ook verbonden aan TEAM 22 als chauffeur en reserveloper.
Het mooie van dit evenement vind ik dat een groep mensen bij elkaar komt en bijna automatisch een team vormt. Samen hebben we allemaal hetzelfde doel en dat is zoveel mogelijk geld inzamelen voor de strijd tegen de ziekte kanker en het leven van zieke mensen in hun laatste dagen zo dragelijk mogelijk te maken. Dit door hard te lopen, acties te organiseren en mensen warm te maken voor de Roparun. We moeten bedenken dat 1 op de 3 mensen deze ziekte heeft en dat we ons goed bewust moeten zijn in het dagelijks leven wat we kunnen doen om het bij onszelf te voorkomen. Bedenk iets simpels als je insmeren met zonnebrand als de zon schijnt.
Op de foto mijn finish tijdens de Jungfrau Marathon in Kleine Scheidegg (Zwitersland) september 2012 op 2100 meter hoogte.
Ons team is echt heel erg leuk en ik hoop dat we nog lang samen mogen blijven! Op naar een gezellige, succesvolle en veilige Roparun met een giga opbrengst.

Arjan Ebbinge:

Als oud-profvoetballer word ik regelmatig gevraagd om een bijdrage te leveren aan verschillende goede doelen. Vanzelfsprekend doe ik dit met alle plezier. Jaarlijks kies ik uit alle aanvragen een paar goede doelen waarmee ik mij op dat moment verbonden voel.

Zo kreeg ik onlangs het verzoek van Yvon Demouge om aanwezig te zijn bij de mini-Roparun in Nijmegen. Helaas was ik die bewuste dag niet in de gelegenheid om een bijdrage te leveren aan dit mooie initiatief. Ik stelde aan Yvon voor om mij op de hoogte te houden van mogelijke andere activiteiten, aangezien ik graag een steentje wilde bijdragen aan de stichting waarvoor zij en vele anderen zich met hart en ziel inzetten. Dit was niet aan dovemans oren gezegd…

Zo als een ieder, die wel eens contact heeft gehad met Yvon weet, is zij vergelijkbaar met een terriër. In de goede zin van het woord welteverstaan: vasthoudend, trouw en loyaal aan haar Stichting. Na mijn eerdere afmelding - en eventuele toezegging - kwam Yvon met het volgende alternatief: ze zochten nog een chauffeur en masseur voor team 22: Radboud Running Nijmegen. Dit team loopt de Roparun 2013

Zonder te weten wat de taak van een chauffeur van een team dat de Roparun loopt daadwerkelijk  inhield, heb ik aangegeven dat ik wel wilde meedoen. Yvon adviseerde mij om via de website de taken van de chauffeur eerst maar eens door te nemen. Dat gedaan hebbende, was ik helemaal enthousiast. Kortom, het is voor mij een eer dat ik onderdeel van een team mag zijn dat zich letterlijk het vuur uit de schenen loopt en daarmee een enorme financiële bijdrage levert ten behoeve van ondersteuning van projecten van de Stichting Roparun.

Frans de Waal:

Ik verzorg al jaren met veel plezier de site voor Radboud Running Nijmegen. Het doel van de Roparun spreekt me ontzettend aan. In mijn omgeving heb ik inmiddels een aantal malen te maken gekregen met kanker. Goede vrienden die de strijd verloren hebben, maar ook een aantal die de ziekte wel verslagen hebben. Dat brengt dingen ineens heel erg dichtbij. Door Radboud Running Nijmegen kan ik een een klein steentje bijdragen om het leven van kankerpatienten en hun familie een beetje draaglijker te maken.