Geweldig weer, als altijd een geweldige sfeer: de Roparun 2010 had het allemaal.
Ook het team van Running Nijmegen heeft de 520 kilometer voor het goede doel er weer opzitten.

Update: het eerste deel van het verslag door Denise is geplaatst.

Bekijk ook vooral het foto-album: klik hier

Team 22 van Running Nijmegen overwint de Roparun 2010!!
2.00 uur, ik schrik wakker, het is weer tijd voor de wissel, we wisselen snel en ik dut weer in. 2.10 uur, ik schrik wakker, we zijn weer 2 km verder, snel wisselen en ik slaap weer in. 2.20 uur, opnieuw schrik ik gejaagd wakker, waarom staat er niemand klaar voor de wissel we zijn toch 2 km verder? Ow god, het busje is vast verkeerd gereden. Snel pak ik mijn telefoon, zoek de juiste nummers, druk op de toetsen, geen gehoor. Op dat moment realiseer ik me dat ik in mijn bed lig en niet meer op de fiets zit. De ervaring, de prestatie, de teamspirit, de gezelligheid, de uitputtingslag hebben zoveel indruk gemaakt, dat het zelfs in mijn  dromen voortduurt…. 

Zondag 16 mei
Vandaag is de laatste teambespreking. Onder het genot van een heerlijk stukje tiramisu/chocoladetaart en met op de achtergrond de Jupiler Play-Offs worden de nieuwe teamleden voorgesteld en de laatste zaken doorgenomen.  En natuurlijk worden de laatste borreltjes gedronken voor de komende alcoholvrije week.  Op 22 mei zullen we van start gaan in de volgende configuratie:

Team A: 
Chauffeurs:    Krista en Floor
Lopers:           Ien, Ronald, Jan, Frank
Fietsers:         Hans P en Denise
Masseur:        Manouk
 
Team B:
Chauffeurs:     Els en Joep
Lopers:           Yvon, Marijn, Peer, Arie
Fietsers:         Bas en Karin
Masseur:        Jacqueline
 
Catering:         Ella, Monique, Mieke, Marian
 
Calamiteiten:   Hans, Adri, Jan

Vrijdag 21 mei
Tijdens een generale repetitie horen dingen fout te gaan. Zo ook bij de laatste voorbereidingen voor de Roparun. Bij het klaar maken en inruimen van de busjes bleken er geen busjes te zijn, daarna bleek de stekerdoos van het fiestenrek los te zitten en de remlichten niet te werken, werden de tassen in de verkeerde laadruimte geladen en bovenal paste een van de fietsers niet op de geleende fiets omdat het zadel niet lager kon. Kortom, tijd voor de eerste actie van het calamiteitenteam, waarna we met een gerust hart terug naar huis konden keren voor de laatste goede nachtrust.

Zaterdag 22 mei
Het is 7.30 uur, iedereen druppelt langzaam binnen op de Ananasstraat. Er heerst een gezonde spanning. Toch slaat de stress een klein beetje toe als 10 minuten te laat het vertreksein wordt gegeven. Zullen we op tijd in Parijs arriveren? In het busje van The A-Team moet het een en ander geruild worden van plaats om het gewicht te verdelen, gezien de kantelneiging van het busje. Deze stoelendans brengt de sfeer er goed in. Plankgas trotseren zij de snelweg om enige aansluiting te vinden bij het calamiteitenteam dat met 120 km/uur de heuvels opknalt. Busje B volgt gestaag. Op wat reisziekte na is het daar ook erg gezellig. Vlak na Antwerpen zal de eerste stop zijn, wil het niet dat er iemand op hoog water zit….er worden onderling weddenschappen gesloten wie deze zeikerd is, maar waarom gewed is, is mij nog steeds niet helemaal duidelijk. Voor iedereen die het nog niet wist, die zeikerd dat was ik en ik heb in ieder geval heerlijk geplast. Uiteindelijk arriveren we ruim op tijd in Parijs op de Parc la Courneuve. Hier worden de laatste voorbereidingen getroffen. De fietsen worden gereed gemaakt, er wordt van een flinke pastamaaltijd genoten en er wordt een zonnedans gedaan in de hoop dat we het het hele weekend droog houden.

Om 16.13 uur klinkt dan eindelijk het startschot. De Roparun 2010 is voor team 22 van start gegaan. Ronald is de loper die het spits mag afbijten, vergezeld met vier fietsers. Op het eerste stuk mag niet gestopt worden door het busje dus alle lopers moeten op de fiets mee en onderling wisselen. Het is duidelijk dat lopers geen fietsers zijn, of lag het aan de schone dame, met zeer kort rokje voor Frank dat hij besloot het asfalt op te zoeken? Op een klein schrammetje na, geen ernstige verwondingen en de tocht zet zich voort. Om 20.30 uur bereiken we het eerste wisselpunt waar Team B op ons staat te wachten. Een ludieke actie van Peer, om voor het goede doel zijn haar af te laten knippen, heeft helaas geen aarde aan de grond. Team B gaat van start en het wordt tijd voor Team A om te gaan rusten. Het cateringteam staat klaar met de nodige voorzieningen, soep, pasta, fruitsalade en natuurlijk liggen de bedjes al heerlijk gespreid. We ploffen erin en proberen te profiteren van die kleine beetjes slaap die we kunnen krijgen want om 0.30 uur gaat de wekker alweer….Tijd voor de nachtrit!

Zondag 23 mei
De eerste waarschuwing is geweest; als de organisatie het nog een keer ziet krijgt team B een stop en go van 2 minuten voor parkeren in de berm. De organisatie is streng, dus we moeten goed oppassen de komende nacht. Het is een ijskoude lentenacht. De tropische temperaturen zijn verwisseld voor ijzige klamme kou. De fietsers bouwen laag na laag kleding  op tot er twee Michelin mannetjes overblijven. Het lopen gaat goed, we lopen zelfs voor op schema. De gemiddelde snelheid van 11,1 km/u die we opgegeven hebben is uitgelopen naar 11,36 km/u. Stuk voor stuk halen we teams in, maar ook wij worden ingehaald door anderen. Bij iedere loperwissel zien we telkens dezelfde mensen terug. De sfeer op de weg is goed, gezellig, iedereen moedigt elkaar aan, kortom een en al sportiviteit. De Noord Franse zonsopgang hebben we helaas moeten missen door de immense mistbank die er hing. Mogelijk dat team B hier nog iets van opgevangen heeft, want het is weer tijd om te wisselen. Team A vertrekt naar het rustpunt van het UWV met warme douches, pannenkoeken en echte veldbedden.

De dagetappe is zwaar, in de brandende zon, 30 graden volgt een uitputtingsslag. Desondanks is er ook tijd voor lol. Zo scheppen Floor en Manouk een luchtje op het dak van het busje, wordt er een koude douche genomen onder een plaatselijke sproeier door Ien, filmt RTL TV de toiletgang van Denise, gelooft Ronald dat er op de routekaart ook culturele informatie staat (sorry man, alles wat ik je vertelde is verzonnen….) en passeren we de Belgische grens. Na 4,5 uur mag Team B eindelijk ook wat warmte meepakken. Ook de lopers uit team B doen het goed. Helaas krijgt Peer een blessure aan zijn kuit en moeten er wat verschuivingen in het team plaatsvinden. Els gaat masseren en Peer kruipt achter het stuur. Zonder verdere kleerscheuren bereikt Team B rond 20.30 uur het rustpunt waar een afgekoeld Team A alweer klaarstaat voor een etappe in de vroege nacht.
Af en toe gaat er ook wel eens iets mis. Is het de vermoeidheid die ons parte gaat spelen of was de routebeschrijving gewoon niet duidelijk? Gelukkig zagen onze collega’s van het UWV ons busje verkeerd gaan, waardoor we snel in konden grijpen en uiteindelijk iedereen weer op het juiste traject was. Hoe verder we de Nederlandse grens naderen, hoe gezelliger het wordt langs de kant van de weg. Zo stil als het ’s avonds was in Frankrijk, zo gemoedelijk en rumoerig is het in de Belgische dorpjes. Overal waar we langskomen staan mensen langs de kant te zwaaien en te klappen. Deze aanmoedigingen geven nieuwe energie en we lopen gestaag door. Team A heeft het geluk in de avond Zele te passeren. Deze stad is volledig in het rood gestoken voor de Roparun. Aan het begin van de stad ligt een rode loper met kaarsen aan de zijkant die we moeten volgen het feestgedruis in. De rode loper is de langste ooit met zijn 4439 meter, een wereldrecord waardig! Overal staan mensen te joelen en mogen we onder luidt gejuich over het houten opritje in het midden van het centrum. Ook krijgen we water, t-shirts, CD’s, petjes etc. aangeboden. En voor de busjes is het ook feest, zij mogen onder een waterval door van de plaatselijke brandweer. Een unieke ervaring!

Maandag 24 mei
Na een soepele wissel gaat Team B de nacht in. Zij passeren de Nederlandse grens en hebben hun hoogtepunt in Ossendrecht, waar ook een enorm feest aan de gang is. Ondertussen was er wat gerommel betreffende het rustpunt, eindelijk een klus voor onze calamiteitenmannen. Het kan ook niet anders dat deze ervaren Roparunners het tot een goed einde hebben gebracht. Gelukkig kon er geslapen en gegeten worden.

De laatste etappe voor Team A is aangebroken. Er beginnen kleine pijntjes te ontstaan, maar iedereen blijft positief. Op dit traject mogen ook geen busjes komen, dus alle lopers gaan op de fiets. Onderweg worden we weer rijkelijk gevoed en bedwemeld onder alle support langs de kant. Het is een groot feest onderweg. Hoe meer energie we krijgen voor die laatste kilometers, hoe meer we onze stem kwijtraken van het juichen en zingen. We zijn er bijna….Maar het laatste stuk is voor Team B, zij komen Rotterdam binnen en voor de Erasmusbrug voegen we ons samen om de laatste meters naar de finish af te leggen. In de brandende zon staan we in de file voor de finish. Maar dan is het zover om 16.45 uur mogen we dan eindelijk over de finish!! We hebben het gehaald!!

Denise Doomernik